ง่วงงงงงงงง
วันนี้คุณยายตัดผมให้ไทน้อย ออกมาเป็นเด็กชายกะลาครอบ น่าร๊ากกกกกกก ฮ่าๆๆๆ ยังไม่ได้ถ่ายรูป มีแต่รูปเก่าที่ถ่ายเมื่อวันก่อนๆ รูปไทน้อยกับพี่เสือยักษ์ ไทน้อยนอนหลับ และไทน้อยขณะที่แดดดี้พยายามจะเทรนให้เป็นนักกอล์ฟ

ไทรู้เรื่องมากขึ้นเยอะเลย พูดอะไรก็รู้ว่าเค้ารู้เรื่องแต่เค้ายังพูดไม่ได้เท่านั้นเอง อยากไปไหนเค้าก็จะชี้ด้วยนิ้วชี้แล้วทำเสียง อื้อ อื้อ และก็แสดงท่าทางเพื่อให้เรารู้ว่าเค้าจะทำอะไร ยังไง เช่นถามว่าไทรู้มั้ยแดดดี้อยู่ไหนชี้สิ เค้าก็ชี้ออกนอกห้องได้ถูก ถามว่าไปหามั้ย ถ้าไปหันมาให้แม่อุ้มไป เค้าก็รีบหันมาให้แม่อุ้ม เวลาแม่จะไปทำงานไทก็โบกมือบ้ายบายได้ ... ไทเป็นเด็กไทยผู้น่ารักเพราะไทรู้จักในหลวงและพระเทพ ชอบมองรูปในหลวงกับพระเทพด้วย ดูแล้วก็ธุจ้า อีกอย่างคือไทได้ยินเพลงชาติแล้วจะหยุดทำทุกอย่างแล้วหันไปมองทีวี ขาดก็แต่ไทยังยืนตรงไม่ได้เท่านั้นเอง น่ารักเนอะ
ไม่เคยมีรูปไทนิ่งๆเลย เพราะไทไม่เคยอยู่นิ่งแม้แต่เวลานอนก็ดิ้นไปดิ้นมา เมื่อคืนเจ้าลูกน้อยก็ทำแสบมากเพราะฮีตื่นมาเล่นตอนตี 4 เหอ เหอ เหอ แม่เข้านอนตั้งห้าทุ่มกว่าเพราะมัวแต่นั่งทำงาน แล้วก็ต้องตื่นมาให้นมคุณชายน้อยคืนละหนสองหนด้วยนะ ตีสี่ไทยังตื่นมาจะเล่นอีกแหนะ ต้องจับกินนมไปสามเต้า (ขวา ซ้าย แล้วก็ขวาอีกที) กว่าไทจะยอมนอนหลับไปอีกหน วันนี้แม่คุมแลป 3 section ตั้งแต่ 8.30- 19.30 ตอนหลังๆเริ่มง่วง จะหลับให้ได้ ขับรถกลับบ้านก็ง่วงต้องฝืนสุดฤทธิ์
งานยังเยอะอยู่และมีงานใหม่เข้ามาเสนอด้วย อยากทำมันทุกอย่าง เวลาทำงานมันสนุก (ถ้าไม่เร่งจนไฟลนก้น) แต่เวลาไม่ค่อยอำนวย ทำงานประจำก็ห้าวันอยู่แล้ว ถ้าต้องทำงานทุกเสาร์หรือทุกอาทิตย์เป็นประจำคงไม่มีเวลาให้ครอบครัว ตอนนี้ไม่ได้รับงานพิเศษแบบประจำ แต่ก็เกือบเป็นแบบนั้นแล้ว ที่ผ่านมาสองอาทิตย์ยังไม่ได้มีวันไหนไม่ทำงานเลย เจ็ดวันตลอด อยากจะสลบ(เป็นครั้งคราว)
คิดถึงนิวยอร์ค คิดถึงงานเดิมที่คิดย้อนกลับไปมันก็สนุกดีเหมือนกัน คิดถึงบรรยากาศ คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงร้านอาหารที่เคยไปทาน คิดถึงแหล่งที่เคยไปช้อป (และบรรดาเสื้อผ้าไซส์เอสและเอ็มที่นู่นที่ใส่ได้สบาย)
ง่วง เลิกปั๊มนมแล้วไปอาบน้ำนอนดีกว่า (วันนี้แม่เอ๋อมาก ลืมเอานมที่ปั๊มที่ทำงานกลับมาให้ไท)